Het verwonderde mij altijd, hoeveel zwangere vrouwen er blijkbaar behoefte aan hebben om hun ervaringen online te zetten.
Ikzelf heb nooit eerder de behoefte gevoeld om mijn persoonlijke ervaringen het internet op te gooien...en toch...nu ik zwanger ben,..moet ik toegeven dat ik die 'schrijf-kriebels' ook begin te voelen. Het zal een hormoon-ding zijn ;)
Vandaag ben ik precies 15 weken zwanger!
Na de afschuwelijke periode die we achter de rug hebben (waar ik voorlopig liever niet meer aan denk maar waar ik later nog wel over wil schrijven aangezien het voor mij een van de heftigste ervaringen uit mijn leven is geweest) lijkt alles nu in een wat rustiger vaarwater te komen.
Thank God!
Aangezien ik de eerste maanden teveel was afgevallen en mijn ex- (dacht ik) vriendin Anorexia zich ook even lekker in dit verhaal kwam mengen ben ik nu in het ziekenhuis onder behandeling bij een gynaecoloog, dietist en een psycholoog.
Veel maar heel fijn allemaal, deze structuur kan ik goed gebruiken nu.
Dus mijn dagen bestaan voornamelijk uit eten en slapen, ik heb geen kracht meer in mijn lijf, dus aansterken.
Hierdoor kan ik niet werken en kijk ik terug naar mij leven van een paar maanden geleden wat ineens compleet verdwenen lijkt te zijn.
Bij het eerste besef was er pure paniek. Mijn werk, mijn bedrijf was alles voor me, als een pittbull had ik daar al 5 jaar mijn tanden in gezet en nu ineens loslaten?....daar krijg je op zn minst pijn in je kaken van.
'Ongepland' zwanger raken (voor zover kindjes zich laten plannen ;)) en alles loslaten wat altijd je leven is geweest. Ja...ik zag even door de bomen het bos niet meer.
En daarbij genomen dat mijn lieve Martin dacht een heel nieuw leven te gaan beginnen rond deze tijd vorig jaar, voordat hij mij ontmoette (in januari, rond de datum waarop volgend jaar ons kindje zal komen zijn wij dit jaar voor het eerst samen uit eten geweest..). Een camping heeft gekocht in Frankrijk en daar dus nu het hoogseizoen doorploetert.
Ik heb mijn vent niet hier en hij kan niet bij mij/ons zijn, dat geeft emoties die je ook liever niet voelt maar ik ben ervan overtuigd dat wij hier met zn 3tjes heelhuids en mooier dan ooit uit tevoorschijn zullen komen :)
Gelukkig heb ik de liefste ouders van de wereld en de liefste vrienden.
Ik kom zoveel tegen in dit proces naar wat ik wel kan noemen; volledige overgave.
Het vertrouwen hebben dat wat er in je leven gebeurd, goed is, ookal had je het niet zelf zo bedacht.
Wij mensen willen altijd sturen en dat is ook logisch, als jij je eigen leven niet stuurt, wie doet dat dan??
Blijkbaar werkt het toch anders,...een uitleg kan ik niet geven, wie weet komt dat nog onderweg. Voor nu ben ik alleen maar dankbaar dat ik nu het wonder mag voelen wat in mijn lichaam aan het groeien is. Dat ik de kracht en de intensiteit van zwanger zijn mee mag maken. Dat ik moeder ga worden van dit kleine mensje in mijn buik. Dat Martin en ik samen papa en mama zijn, voor de rest van ons leven, van een heel nieuw mensje wat hier over een paar maandjes op aarde komt.
Een mooie frisse start, kom maar op!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Lieve Es,
BeantwoordenVerwijderenWat een mooie en openhartige start van je blog. Gefeliciteerd!
Dat je aan mij een trouwe lezer zult hebben, spreekt als vanzelf. Al heb je al veel van je ervaringen met mij gedeeld, je blogpost raakt met toch weer diep :-)
Met bewondering heb ik gezien hoe jij je door de eerste periode hebt gevochten. Ik ben dan ook superblij voor jou en Martin, en de rest van de familie (en zeer zeker ook voor mijzelf), dat je nu schoon het tweede trimester van je zwangerschap ingaat.
Heel benieuwd ben ik naar de mooie ontwikkelingen die je tegemoet gaat en met een bollend hart, zoals jij dat eerder beschreef, zie ik uit naar de komst van jullie bijzondere kindje!
De allerdikste knuffel voor mijn lieve vriendinnetje en een minikusje voor je kindje,
Di