Geld

Geld is voor mij altijd slechts een koud materiaal geweest. Wel reuze handig om leuke dingen mee te kopen en gezellige dingen mee te doen maar de 'waarde van geld' is me tot zover nooit echt duidelijk geworden. Hetgeen ook heel helder te zien is aan de cijfertjes op mijn Rabobank afschriften ;)

Mijn bedrijf heb ik nu ruim 4 jaar en qua energie is dat bijzonder interessant verlopen en gegroeid maar qua financiële opbouw...drama!

Van boekhoudster tot business coach, niemand heeft denk ik ooit mijn gegoochel met centen gesnapt. Niet dat ik een big spender ben want die ruimte heb ik nooit gehad maar overzicht houden, opzij zetten, sparen..hmm..nee.. En dat is niet heel handig als je ondernemer bent.

Anyway!

Mijn situatie nu maakt eea weer compleet anders en mijn kijk op geld daarmee ook.

Ik kan door mijn lichamelijke gesteldheid niet werken op dit moment. Laterop lijkt me dat ook wat lastig als mn buik groot is, gaat op de grond liggen of aan het dak hangen om een mooi beeld te maken ook niet helemaal meer lukken denk ik maar wie weet! :)

Om een lang verhaal kort te maken, als je geen inkomen hebt moet je toch, hoe naar en vol schaamte ook, aankloppen bij de mensen die daar potjes voor beheren. Waar centen in zitten waar ik, net als iedereen altijd netjes voor betaal.

Voor zelfstandigen is er de BBZ in het leven geroepen. Zij kunnen jouw inkomen, als je zelf tijdelijk niet kunt werken, aanvullen tot bijstandsniveau.

Hieraan zitten echter de nodige haken en ogen.

De uitkering is in eerste instantie een lening die je na tijd weer mag terug betalen, er zit weken werk in het klaar maken van de papieren die ze graag ingevuld willen zien. Daarna volgt een screening door het IMK, zij gaan bepalen of jouw bedrijf wel levensvatbaar is, dit proces duurt al met al een maand of 3.

Vreet in de tussentijd maar een stoeptegel.

Als klap op de vuurpijl hebben ze in de gemeente waar ik woon een stel apen aangesteld om de intake gesprekken te voeren...

Nou als het echt apen waren was het waarschijnlijk een stuk gezelliger geweest. ;)

Ik werd de spreekkamer ingeleid waar nog net geen tralies zaten tussen mij en meneer BBZ. Meneer BBZ was een man van ongeveer mijn leeftijd die niet helemaal op tijd zn pubertijd uitgerold was en blijkbaar nog bolstond van de testosteron.

Je kan je voorstellen met mijn overkill aan zwangerschaps hormonen erbij dat het ERG vol was in de toch al benauwde ruimte.

Meneer BBZ was redelijk vriendelijk en meegaand totdat hij mij aan de tand ging voelen over mijn relatie met Martin.

Toen werd het sfeertje grimmig en ookal ben ik wettelijk gewoon alleenstaand en woont mijn lief officieel in Frankrijk nu, apie bleef hem erin betrekken en zou hem weleens even gaan bellen. Ook Martins jaarcijfers ed moesten op zijn bureau terecht komen.

Dat Mart net een bedrijf heeft overgenomen en dat dat sowieso al onmogelijk zou zijn was niet ter zake doende.

Testo-aapje vormde zijn eigen regels na mate ons gesprek vorderde. Hij verbood mij uiteindelijk letterlijk om het hokje 'alleenstaand' aan te kruisen op een van de formulieren die ik mee naar huis kreeg.

Martin moest mij maar gewoon onderhouden! Waarom deden mijn ouders dat eigenlijk niet en was ik wel eerst naar de bank geweest om een lening aan te vragen!? :|

Al met al een vervelende ochtend, ik kwam met een heel naar gevoel dat gesprek uit. Het enige wat ik wist was dat ik dit traject NIET verder moest inslaan.

De week ervoor had ik een gesprek gehad met een dame van de WWB, de normale bijstand. Dit ging gemoedelijk en vriendelijk en ik mocht gewoon aan een bureautje bij haar zitten, zonder stalen hekwerk tussen ons in.

Ik wist in mijn hart wel welke keuze ik zou moeten maken maarrrr... Om voor de WWB in aanmerking te komen moet ik mijn bedrijf opheffen..

Ik heb met pijn in mijn hart rondgelopen die dag, vreselijk emotioneel geweest maar voelde ook dat ik het knokken beu was en daar ook simpelweg geen kracht voor heb.

Het voelde alsof ik echt alles los moest laten wat van mij is en dat maakte me wanhopig.

Het gekke is, toen ik eenmaal rust in mijn hart vond en het besef kreeg dat ik het wel zou 'kunnen' om mijn bedrijf op te heffen, was ik trots op mezelf!

Ik zou dat kunnen omdat dat het goede is om nu te doen!

Ego???....waar ben je?!?

Deze situatie heeft me zover al een boel nieuwe dingen laten zien over loslaten en vertrouwen hebben in wat er gebeurd.

Ik mis mijn pitbull mentaliteit, het is onwennig zonder, ik begin net zo week te worden als de hormonen bezig zijn mijn lijf te maken.

Toch gaat het nog niet met een blij gezicht, die overgave aan... Ik heb er wel een soort teleurgesteld gevoel bij maar ben er wel van overtuigd dat alles prachtig zal zijn na deze grote berg.

Het minder dominant aanwezig zijn van mijn ego is een goed ding maar dat komt omdat ik dat WEET, niet perse omdat dat al zo voelt.

Ach, het zal tijd nodig hebben, ik leer het allemaal heus wel :)

De lieve vader van mijn kind heeft wat touwtjes getrokken, waar hij mij verder niets over zegt en vertelde me aan de telefoon dat het hele uitkerings verhaal stopt. We redden het zonder. heerlijk! :)

Wat een omslag! Ik ben zo opgelucht dat ik die kamertjes niet meer in hoef om met hanige haantjes te spreken.

Dat ik mijn bedrijf gewoon hou zoals het is en dat daarmee dus mijn hart op de zelfde plek kan blijven kloppen.

En toch,..toch blijf ik trots op mezelf, dat ik het had gekund als het nodig was :)