Catharine Campbell
Zo vreemd is het als al het oude weg is en het nieuwe nog niet gezien..
alle aarde opgeploegd in noodweer bovendien.
Zo vreemd is het als je nergens meer echt thuis kunt zijn..
een seconde geleden leek alles oke en hadden we het zo fijn.
Zo vreemd is het om jezelf niet meer te herkennen als je in de spiegel kijkt..
en zo verwarrend als iets wat zo normaal lijkt te zijn bij jou weer zo afwijkt.
Zo vreemd als twee hartevriendjes ineens geen maatjes meer kunnen zijn..
ieder in een eigen stuk met veels te veel verwarring en echt een tikkie teveel pijn.
Zo vreemd als het leven ineens zo anders lijkt als dat jij eerder had besloten..
maar zit in deze koude moederpoel niet een kern van goud gegoten?
Ineens weet ik het zeker, het goud is daar!
het was er altijd al en ligt glimmend en stralend voor je klaar.
Ookal zijn we er nog niet helemaal, het 'weten' is fundament om op verder te bouwen..
eerst het besluit niet meer te leven vanuit angst maar vanuit vertrouwen.
Angst maakt je kil maar vertrouwen verwarmt je van top tot teen..
de modder droogt op en de gouden stralen schijnen er al doorheen.
Al is het allemaal nog steeds zo vreemd en is je lijf nog beurs van de barre tocht..
we zullen via deze vreemde weg precies uitkomen daar waar we al die tijd naar hebben gezocht.
Een stukje voor de man met het meest grote hart die ik ken, de vader van mijn kindje :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten