Pictures Please!

Het is een heerlijk weekend vol zonneschijn. Ik neem aan dat deze vanaf nu steeds schaarser zullen worden en het meer gure herfstweer gaat overnemen.

Gezien de 'ingewikkelde' start van mijn zwangerschap was ik genoodzaakt mijn werkzaamheden los te laten voor the time being. Maar ik heb sinds die tijd mijn camera's ook nauwelijks nog aangeraakt, gewoon de energie niet voor.

Vooral mijn ouders hebben regelmatig geprobeerd mij richting mijn fotoapparatuur of desnoods mijn kwasten en verf te lokken maar ik kon mezelf er echt niet toe zetten.

Gisteren vond ik de stoute schoenen maar eens weer aan moest trekken, eens kijken of ik mijn, toch al niet bepaald lichtgewicht, 1D Mark III nog zou kunnen tillen.

Ik ben lekker met mijn mams een mooi bos in de buurt van Zuidwolde ingedoken. Het kostte me toch veel meer moeite dan ik had verwacht. De camera is inderdaad erg zwaar en ik merk nog steeds dat mijn lichaam kracht mist.

Normaal lig ik op de grond of hang ik in de bomen maar met een bollend buikje gaat dat natuurlijk ook niet lukken. En zelfs het samenspel van mijn camera en mijn macrolens miste de chemie van eerder 'communicatie fout' kreeg ik steeds op mijn schermpje.

Desondanks door 'geschoten' .

Daarna het goede leven gevierd met lekkere appeltaartjes, een feestje waard vond mams :)

Alles was anders en toch ook compleet hetzelfde. Ik voel hierdoor weer een bepaalde tevredenheid in mijn hart, zoals altijd heelt en kalmeert mijn hart door het creëren van beelden. Passie verdwijnt nooit zolang je hart klopt, zo blijkt maar weer.

Al kan ik nu niet op volle toeren, het is niet weg! Hoe zou dat ook ooit kunnen.. :)